Bulmaca oyununu rahatlatıcı yapan ne? Bakılacak altı şey

Bir bulmaca oyunu, içinde sizi cezalandıracak hiçbir şey yoksa rahatlatıyor: yenilgi yok, işleyen bir süre yok, sonunda çözümsüz çıkan bir tahta yok. Bu üçü kontrol edilebilir şeyler; mağaza sayfasındaki çizim ile “rahatlatıcı” sıfatı değil. Connect Dots’ta yenilgi diye bir şey hiç yok: durum tipinde Playing ve Won var, başka hiçbir değer yok. Gerisini altı mekanizma belirliyor ve her biri, siz kurmadan önce arayabileceğiniz bir iz bırakıyor.

Oyun, siz kazanmadan bitebiliyor mu?

Bulmaca türlerinin çoğunda bitebiliyor. Blok bulmacada parti, artık yerleştirilecek yeri kalmayan bir parça elinize geldiği anda bitiyor; blok bulmaca stratejisi yazısının konusu da baştan sona bu. Mayın tarlasında tek bir yanlış dokunuş partiyi bitiriyor. Bu oyunları gergin yapan şey işte o bitiş hâli ve o hâl, türün bir özelliği değil bir tasarım kararı.

Connect Dots’ta böyle bir hâl yok. Paylaşılan alan modelindeki GameStatus enum’unun tam iki değeri var: Playing ve Won. Ne Lost var, ne can sayacı, ne de motorda bir kaybetme dalı. Motor her dokunuştan sonra birleşmiş çiftleri yeniden sayıyor; hepsi birleşmişse Won yazıyor, birleşmemişse durumu Playing bırakıyor.

Sürükleme mekaniği de buradan çıkıyor. Bir yolu kendi üzerinden geri çekerseniz hücre hücre geri alınıyor. Başka bir rengin çizgisinden geçerseniz hamleniz reddedilmiyor, o çizgi kesiştiğiniz hücreden kısaltılıyor. İkisi de ceza değil düzeltme: ne bir şey eksiliyor ne de bir şey bitiyor.

Neye bakmalı: can sayacı, ekran görüntülerinde bir “Game Over” karesi, bir yeniden dene düğmesi. Üçünden biri varsa oyunda yenilgi var; açıklamada ne yazdığı bunu değiştirmiyor.

Herhangi bir yerde süre işliyor mu?

Bir bulmacaya acele katmanın en ucuz yolu zamanlayıcı ve zamanlayıcı, oyunun size sorduğu soruyu değiştiriyor. Süre işlerken soru, cevabı ne kadar hızlı bulduğunuz. Süre yokken soru, cevabın ne olduğu.

Connect Dots’un üç modu var — Bölümler, Günün Bulmacası ve Zen — ve hiçbiri sizin sürenizi tutmuyor. Zen’i getiren karar kaydı da onu böyle yazıyor: art arda rastgele bulmacalar, zamanlayıcı yok. Zen’de bir tahtayı çözdüğünüzde sıradaki hemen yükleniyor, yani tahtalar arasında menüye geri dönmek gerekmiyor.

Dürüst istisna Günün Bulmacası. Onun bir seri takvimi var ve bu, uygulamanın kendi hesabına eklediği bir baskı; tek yumuşatması da şu: kaçırdığınız günler kaybolmuyor, sonradan oynanabilir kalıyor.

Neye bakmalı: ekran görüntülerinde geri sayım, bir “en iyi süre” kolonu, hamle sınırı, can dolum sayacı. Seri sayacı da aynı listeye giriyor — yavaş işleyen bir saat, ama saat.

Her tahtanın bir çözümü olduğu garanti mi?

Çözümü olmayan bir bulmaca, mağaza sayfasının sizi hiç uyaramadığı türden bir kusur; çünkü çoğu zaman stüdyo da bilmiyor. Aynı soru başka bir türde de karşımıza çıkıyor — mahjong solitaire tahtaları — ve oradaki cevap şu: garanti, tahtanın kurulma biçiminden gelmek zorunda.

Connect Dots garantiyi aynı yolla kuruyor. PuzzleFactory, ızgaranın tamamına tek bir yol döşüyor: her hücreye tam bir kez giren, ardışık iki hücresi kenardan komşu olan bir yol. Sonra bu yolu kesintisiz parçalara bölüyor, her renge bir parça. Parçalar ızgarayı üst üste binmeden paylaşıyor, yani parçaların kendisi zaten çözüm. Ortada ne bir çözücü var ne de bir arama: geçerlilik, kurgunun kendisinin bir özelliği. Ortak bir test, sürüme giren her bölümü motordan geçirip Won’a ulaştığını doğruluyor. Bunun aldığı şey bir çözüm, tek çözüm değil: stüdyo bir tahtada ikinci çözümün ne sıklıkta bulunduğunu ölçtü ve tek bir tahtanın bile çözümünün tekliğini kanıtlayamadı.

Kurgunun karar vermediği şey, tahtanın nasıl göründüğü. Erken bir sürüm bu yolu satır satır ilerleyen bir yılan gibi çiziyordu ve ürettiği tahtalar yatay şeritler gibi okunuyordu. Üreteç artık yılanı karıştırıyor: yolun bir ucunu komşu hücreye ısırtıyor ve arkasında kalan kuyruğu ters çeviriyor, hücre başına birkaç kez. Her ısırıktan sonra yol yine her hücreye tam bir kez giriyor, yani garanti olduğu gibi kalıyor; değişen tek şey biçim. Bir rengin yol uzunluğunun iki noktası arasındaki mesafeye oranı — kıvrımlılık — yaklaşık 1,0’dan yaklaşık 4,9’a çıktı.

Neye bakmalı: garantinin ayarlardaki bir anahtar olarak ya da açıklamada belirli bir cümle olarak dile getirilmiş hâli. “Her bölümün bir çözümü var” bir iddia. “Rahatlatıcı oynanış” değil.

Tam ekran reklam nerede çıkıyor?

Tahtayı bitirdiğiniz anda çıkan tam ekran bir reklam, diğer beş mekanizmayı boşa çıkarıyor ve reklamın nerede çıktığını hiçbir mağaza sayfası söylemiyor. Öyle zamanlanmış bir geçiş reklamı, siz henüz hiçbir şey seçmemişken, çözümün hemen ardından gelen saniyede beliriyor.

Connect Dots ücretsiz ve bir banner gösteriyor. Bir de geçiş reklamı var; onun nerede çıktığı geliştirme sırasında değişti. Eskiden bölüm kazanınca çıkıyordu, artık çıkmıyor. Tam ekran reklam şimdi yalnızca reklama bağlı İpucu’nda çıkıyor: AD yazan düğmeye basıp bir reklamı, açılmış bir yolla değiştiriyorsunuz. Tek seferlik 3,99 $’lık “Reklamsız” satın alması banner ile geçiş reklamını birlikte kaldırıyor ve uygulamanın kartı bunu siz kurmadan önce yazıyor. Bu sitedeki on dokuz uygulamanın sekizi reklam sunuyor, Connect Dots da onlardan biri. Bu bölümün başkalarının reklamlarını saymak yerine kendi reklamımızdan söz etmesinin sebebi bu; alternatiflerin aritmetiği ise bir bulmaca oyunu aboneliği neye mal oluyor yazısında duruyor.

Neye bakmalı: Play’in “Reklam içerir” etiketi reklamın var olduğunu söylüyor, nerede çıktığını söylemiyor. Güvenilir sınama şu: kurun, bir bölümü bitirin ve sonraki üç saniyeye bakın.

Ses döngüsünde bir kusur var mı?

Ortam sesi, kimsenin denetlemediği ama herkesin duyduğu mekanizma. Bir döngü doğru mikslenmiş olup yine de iki belirli biçimde kulağa yanlış gelebiliyor. Biri, her başa dönüşte fark ettiğiniz bir dikiş. Öteki, vuru dediğimiz olay: frekansları birbirine yeterince yakın iki ses, toplamı aralarındaki farkın hızında kabarıp incelen bir ses üretiyor.

Connect Dots ikinci kusuru sürüme soktu, sonra kaldırdı. Erken bir sürümde, akordu kaydırılmış bir üçlü akordan kurulu ve “vurusuz” diye tasarlanmış bir pad çalıyordu. Üretecin kendi notları, bu pad’in vurusunun “titreyen, ‘kırılan’ bir ton gibi okunduğunu” yazıyor. Yerine gelen şey dört akorlu modal bir pad: la minör, fa, do ve sol; her biri on iki saniye, toplamda 48 saniyelik bir dosya. Her nota için akordu hafifçe kaydırılmış üç ses, her akordun üstünde süzülen iki yumuşak çan notası ve çanlar pad’in belirgin biçimde altında miksleniyor. Yarım saniyelik bir çapraz geçiş hem her akor değişimini hem de döngü dikişini kapatıyor, yani dosya çalma motorundan hiçbir şey beklemeden boşluksuz dönüyor. Müzik varsayılan olarak açık, yalnızca ön planda çalıyor ve Ayarlar’dan kapatılabiliyor.

Sesleri kapladıkları frekanslara göre seçmek bir ses düzeyi değil miks sorunu; uyku seslerini gürültüyü maskeleyecek biçimde mikslemek yazısının konusu da baştan sona bu.

Neye bakmalı: kulaklıkla otuz saniye ve kapatmanın bir yolu.

Sizi ne bölebiliyor?

Bir tahtayı çözdüğünüz an, oyunun en sık bir şey satmaya kalktığı an: puan isteği, reklam, sıradaki satın almaya doğru bir dürtme. Connect Dots orada bunlar yerine 2.600 milisaniyelik bir animasyon oynatıyor. İlk 600 ms’de birleştiren yollar boşalıyor. Ardından uçlardaki noktalar ve her çizgi boyunca örneklenmiş kıvılcımlar merkeze doğru burgu çiziyor; arkasından bir parlama, genişleyen bir halka ve “Bölüm Tamamlandı” kartı geliyor. Bir ayrıntı diğerlerinden önemli: kıvılcımlar kayıtlı çözümü değil, oyuncunun gerçekten çizdiği yolları izliyor. Çöken şey, sizin tahtadaki güzergâhınız.

O diziye iki şey bilerek sokulmuyor. Puan isteği ancak kutlama bittikten sonra çiziliyor, animasyonun üstüne hiç gelmiyor ve ilk kez birinci değil onuncu çözülmüş tahtada çıkıyor. Geçiş reklamı ise bölüm bitişinden tamamen kaldırıldı.

Üçüncü bölme, gördüğünüzden çok hissettiğiniz türden. Bir çift birleştiği anda kısa bir titreşim veriliyor — Android’de 28 milisaniye, iOS’ta orta şiddette bir darbe — ve Android’de oyun sesi kullanımıyla çalınıyor, yani dokunma ya da bildirim kanalı yerine oyunun ses akışına biniyor. İki platformda da titreşim ayarına bağlı. Kapatma anahtarı olmayan bir titreşim, bu mekanizmanın listedeki geri kalan her şeye ters çalışan hâli.

Neye bakmalı: kutlamanın üstüne bir şey binebiliyor mu ve titreşimle sesin ayrı ayrı anahtarları var mı.

Kurmadan önce bakılacak altı şey

Her madde, altı mekanizmadan birinin bıraktığı iz — ya mağaza sayfasında, ya da oyunun ilk iki dakikasında. Hiçbirini kontrol etmek için bir şey satın almanız gerekmiyor.

Bu listenin söylemediği şey

Bu altı madde bir sürümün özellikleri, sizinle ilgili birer tahmin değil. Bir oyun altısını da geçip yine sıkıcı olabiliyor. Hiçbiri, bir bulmacanın bir insanın zihnine ya da bedenine ne yaptığına dair bir iddia taşımıyor; onu ölçmedik ve ölçmüş gibi ima etmeyi de doğru bulmuyoruz. Listenin ayırdığı şey başka: baskıyı gerçekten kaldıran stüdyoyu, baskının yokluğunu yalnızca anlatan stüdyodan ayırıyor. Bu farkı, hiçbir şey harcamadan önce görebiliyorsunuz.

Adı konulmaya değer ikinci bir sınır var. Altı maddenin hiçbiri bulmacanın kolay olacağına dair bir söz değil; burada emek tam ters yöne gitti. Üreteç, tahtaları fazla basit çıktığı için yeniden yazıldı. Sonraki bir geçiş en büyük tahtalarda renk sayısını on ikiden on dörde çıkardı ve bölüm derleyicisine, her aday partisinden en yakın eşleşen nokta çiftinin bile olabildiğince uzak durduğu tahtayı seçmesini söyledi. Buradaki “rahatlatıcı”, oyunun bir tahtaya bir saat vermenizi cezalandırmadığı anlamına geliyor. O saatin kısa olacağı anlamına gelmiyor — rafın kalanındaki bulmaca oyunlarını da aynı gözle okumak gerekiyor.

Connect Dots yukarıda anlatılan oyun: ücretsiz, hesap istemiyor, tamamen çevrimdışı çalışıyor (bu kelimenin neyi kapsadığını çocuklar için çevrimdışı oyunlar anlatıyor), 5×5’ten 13×13’e büyüyen 500 bölüm, üstüne Günün Bulmacası ve sonu olmayan Zen modu. Bir banner ve ipucu karşılığında izlemeyi kendiniz seçtiğiniz bir geçiş reklamı gösteriyor; tek seferlik 3,99 $’lık “Reklamsız” satın alması ikisini de kaldırıyor — ve bunu kartında kurulumdan sonra değil önce yazıyor.